donderdag 24 augustus 2017

Verslag leesgroep 23 augustus 2017 - Een heel leven/Robert Seethaler


Mozaïektegeltje schoonheid



De setting was top. Exuberant zelfs. Ook de sierlijke verschijning van actrice Rachel Weisz kon op menige goedkeuring rekenen. En dan was er nog die baardige man in blote geconserveerde bast, kwijlend om haar aandacht.  Een scene uit Youth, de jongste film van Oscarwinnaar Paolo Sorrentino, waarin Robert Seethaler, auteur van Een heel leven  de rol van een ski-instructeur op zich neemt, speurend naar vrouwelijk schoon.  Achteraf gezien was deze even ravissante als zinnelijke opener van de jongste leesgroepavond een waagstuk. Het stond immers in schril contrast met het te bespreken boek: klein werk met een eenvoudig verhaal over een simpele man.  Anderzijds wilde het de kwaliteiten van Seethaler in de verf zetten. Deze Oostenrijker, geboren met een oogziekte die hem met een levenslange verlegenheid opzadelde, is  in zijn geboorteland en  in Duitsland  zowel een gevierd scenarist en  toneelspeler als acteur en auteur. Een heel leven is zijn vijfde roman, meer dan een bestseller bij onze oosterburen en de eerste in het Nederlands vertaald.   
Een heel leven is dit van Andreas Egger die zowat zijn hele leven in een naamloos dal ergens in de bergen verblijft, waar hij op zijn eigen plek gelukkig en ongelukkig is. Niets meer maar ook niets minder, want natuurlijk schemert de wereldgeschiedenis af en toe door zijn bestaan heen. Toch hadden deze 150 pagina’s weinig meer nodig om alle aanwezigen naar adem te doen happen. Complimenten en loftuitingen waren dan ook niet uit de lucht.  “Fantastisch hoe Seethaler het met schijnbaar eenvoudig taalgebruik voor elkaar krijgt ons het leven van die Andreas Egger te laten voelen. Alsof we het zelf mee beleven,” klonk het.
Seethaler vertelt de gebeurtenissen zoals Egger ze ervaart, vol van de natuur, in termen van geuren en beelden, bomen en beesten.  Eggers leefwereld dus, maar zo geformuleerd dat het verhaal een poëtische glinster krijgt. Treffend voorbeeld is de wijze waarop hij de schutterige toenadering tussen Andreas en Marie van gloed en glans voorziet. Hoe hij hun eerste kus tekent. Hoe hij Andreas Marie ten huwelijk laat vragen, en hoe je als lezer alleen maar weerloos kunt neerkijken op zo’n mozaïektegeltje schoonheid. Maar ook hoe hij het drama laat geschieden en hoe hij in twee alinea’s de liefde mors en morsdood maakt.  “Je leest het met dezelfde aandacht als een gedicht,” kwam uit een hoek.
 “Zijn dit niet vaak de mooiste romans?”  werd er op het einde gesteld, “boeken die een eenvoudig verhaal vertellen, maar die achteraf door je hoofd blijven spoken en waarin je nog dagen na het lezen nieuwe verbanden en lagen ontdekt.” Aan elkeen om dit tegen te spreken.


Woensdagavond 4 oktober is De oude koning in zijn rijk (2012) van Arno Geiger aan de beurt, een tip van Thomas Seethaler. Kersenhout en oude gevoelens van Marica Bodrozic wordt dus afgevoerd, minstens opzijgezet.  We starten om 19u.  


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen