vrijdag 3 februari 2017

Vertelavond “Het Verhaal van de Oude Vaart Ieper-Komen” - 17 februari in de bibliotheek

Eind 2016 stelde Lieven Stubbe, diensthoofd milieueducatie en landschapszorg van de stad Ieper, het boek 'Van tragedie tot trekpleister, het verhaal van de Oude Vaart Ieper-Komen' voor. In dit boek vertelt de auteur, die al meer dan 30 jaar als streekgids actief is, het enorme verhaal van het mislukte kanaal Ieper-Komen, het verhaal van een economische droom die een nachtmerrie werd.


Het verhaal ook van de inventiviteit én de mislukkingen van de ingenieurs, en van de Eerste Wereldoorlog die het gebied letterlijk ondersteboven keerde. Maar ook het verhaal van de natuur die uiteindelijk de tijd kreeg om diepe wonden te helen. Zo ontwikkelde zich het unieke provinciedomein De Palingbeek in en om de diepe kanaalsleuf.
Eén jaar na de instorting van de fameuze Sint-Elooibrug over het kanaal in juli 1913, overspoelde de Eerste Wereldoorlog de streek rond Ieper. De oorlog betekende de doodsteek voor de droom van het kanaal dat de verarmde Westhoek economisch weer op de kaart moest zetten. Er zou nooit één boot varen tussen Ieper en Komen. De 16 sluizen, 14 bruggen en de sluiswachterswoningen werden nooit in gebruik genomen.


Aan de hand van een rijk geïllustreerde presentatie met unieke foto’s en documenten uit het Ieperse stadsarchief, het In Flanders Fieldsmuseum en belangrijke private collecties, komt deze indringende geschiedenis weer tot leven en vertelt auteur Lieven Stubbe hoe de totale mislukking zich stap voor stap voltrok.

Ter gelegenheid van deze voorstelling worden ook enkele authentieke stukken uit de archieven getoond en geduid. Het nieuwe boek kan ter plaatse worden aangeschaft (kostprijs 15 euro).

Deze vertelavond gaat door op vrijdag 17 februari, om 19u30 in de zaal Alfa en Omega van de Stedelijke Bibliotheek in de Neerstad, , Weverijstraat 9, 8900 Ieper. De inkom is gratis.


Organisatie en inschrijven: Bezoekerscentrum De Palingbeek, Vaartstraat 7, 8902 Zillebeke-Ieper, telefoon: 057 23 08 40, mail: bc.palingbeek@west-vlaanderen.be


donderdag 2 februari 2017

75 jaar Koninklijk Sint-Niklaasmannenkoor en Sint-Maartensjeugdkoor Ieper - tentoonstelling in de bibliotheek



Het jaar 1942 was gekenmerkt door een van de strengste winters die er geweest zijn
Neem dan daarbij de gevolgen van de Duitse bezetting en je hebt een mooi kader waar de mensen
het weer dichter bij elkaar gingen zoeken.

Het was in die sfeer dat er in de Sint-Niklaaskerk twee koren ontstonden (een voor vrouwen en voor mannen)
Ook in de kathedraal kwam de onderpastoor met het idee om een koor te starten voor jongens
Deze beide koren kwamen dan ook voor de eerste maal naar buiten op de hoogdag van Pasen 1942.
Vandaar dat met Pasen dit jaar ze ook gezamenlijk de mis zullen opluisteren

Het Sint-Niklaasmannenkoor hield stand onder de kundige leiding van Andre Moerman en kende een stijgend succes
In de loop van de jaren zong het koor elke maand de bondsmis voor de H.Hartbond en dit tot  de parochie afgeschaft werd
Daarnaast waren er ook heel wat andere optredens zoals 19 radiomissen, 9 TV-missen en nu reeds 100 concerten
Daarenboven brachten  ze twee LP’s uit met kerstmuziek, een LP met profane muziek, een CD en werkten mee aan vijf andere LP’s
Na het overlijden van Andre Moerman dirigeerde zijn broer Rik gedurende 50 jaar het koor.
Sedert 2013 heeft  het jongste lid van het koor het dirigeren op zich genomen en kent het koor dan ook een echte verjonging

Het jongenskoor kende een al even succesvol verloop. Zeker onder de leiding van Jef Moerman, organist van de kerk.
Eind jaren ’60 besloot men ook meisjes toe te laten en het jeugdkoor, zoals het toen werd genoemd, kende een stijgend succes. Toen Jef Moerman het dirigeren stopzette nam zijn neef Alex de leiding op zich.
Het wordt jammer genoeg steeds maar moeilijker om deze doelgroep te bereiken.
Maar ook dit jeugdkoor heeft al meerdere radio- en  TV-missen op zijn naam staan.

Dit jaar zijn beide koren 75 jaar actief en daarom wordt 2017 een feestjaar
Dat zij beide geen gewoon gemengd koor zijn en dat ze door de omstandigheden beide in de kathedraal ‘gehuisvest’ zijn maakt het enkel nog specialer
Het mannenkoor had al zijn kerstconcert, maar samen hebben ze ook enkele gezamenlijke optredens
Gedurende de maand februari is er de tentoonstelling in de bibliotheek en op 11 maart is er een gezamenlijk concert in de schouwburg
(W.P.)




zaterdag 12 november 2016

Verslag leesgroep - 8 november 2016 : Dertig dagen (Verbeke)


Dertig dagen van Annelies Verbeke alsnog met onderscheiding?


Na Dertig dagen, uitgebracht in 2015,  mocht Annelies Verbeke eindelijk wat literaire prijzenpluimen op haar hoed steken. Eindelijk, inderdaad. Slaap!, haar debuut eind 2003 met 75 000 verkochte exemplaren,  mocht immers gerust overdonderend genoemd worden. Wat daarna volgde viel eerder tussen de plooien. Toch bleef de in Gent residerende Brusselse onverdroten aan haar roem werken met  kortverhalen, scenario’s voor toneel, columns, verhalenbundels en nu en dan een roman die steevast het predicaat net niet mee kreeg.  

Tot ze gevraagd werd om voor het overheidsproject ‘300 jaar grens’ een jaar lang een blog te schrijven, daardoor onze eigenste regio en Frans-Vlaanderen, maar vooral hun bewoners leerde kennen en meteen de ingrediënten beet had voor een meer voldragen worp.  Doorheen het verhaal van Alphonse Badji, schilder/luisteraar maar vooral goed mens,  wordt dan ook de ziel van Jan de westhoeker blootgelegd en plaatselijke curiosa breeduit beschreven. Vakkundig worden verdrietige, grappige en ontroerende geschiedenissen uitgesponnen en met elkaar verbonden, sterk gekruid met migrantenleed, depressies, discriminatie en meer dan een handvol andere menselijke onvolkomenheden. Dit alles verpakt in barokke zinnen, uitbundig gebruik makend van symboliek en hier en daar een absurdistische toets.

Overigens werd gauw duidelijk gemaakt dat Verbekes uitbundige pen niet door iedereen werd gesmaakt, wat meteen de aanzet bleek van nog maar eens een gesmaakte samenkomst. Ook nu weer toonde de leesgroep zich van haar beste zijde. Afwijkende zienswijzen stemden anderen tot nadenken, aparte stellingen deden eerdere visies kantelen. Zo werden Verbekes scherpe observaties van omgevingen in de verf gezet, terwijl anderen deze als Vlaanderen Vakantieland kapittelden.  Net zoals sommigen het een positief boek vonden, terwijl anderen eerder aan een veelkantig noodlotsdrama dachten, gemakshalve naar een dramatisch einde afglijdend.

Of we mogen  gewagen van een overwegend positief eindverdict? Laten we het er bij houden dat dit ergens bleef haperen tussen een ruim voldoende en onderscheiding.             

De volgende bijeenkomst werd op woensdagavond 1 februari vastgelegd. De levenden herstellen van Maylis de Kerangal kreeg het fiat. 


zondag 6 november 2016

Beluisterd : Paternoster

Zou dat niets voor jou zijn ?
Als een jonge collega dit zegt als hij je een cd aanreikt, dan weet je hoe laat het is - of beter hoe oud je bent !
En ja, dit is zeker iets voor mij - Paternoster (van de gelijknamige groep, LP uit 1972 - je betaalt er nu ongeveer 8000 € voor....). Oostenrijkers (en geen Belgen, de titel is overigens Latijn natuurlijk), waar bitter weinig over te vinden is - ze hebben later niet veel meer van zich laten horen.
Maar wat een muziek !
De beste manier om je een dik halfuur lang 40 jaar jonger te laten voelen. Super-orgel, intrigerende stem, scherpe ritmes.
Een pareltje !

vrijdag 4 november 2016

Nu en dan een gedicht : Luuk Gruwez

Momenteel kunt u in het In Flanders Fields Museum terecht voor de merkwaardige en hoogst interessante tentoonstelling "De Geschreven Oorlog".
Naar aanleiding daarvan laten we u hier meelezen uit de bundel van Luuk Gruwez "De eindelozen".

Helden

Het was nu wachten op de weergalozen,
of ze uiteindelijk zouden komen.
Waar hadden zij per slot voor gekozen ?
Er lag een vette mist over de velden

en verderop stond nog een schuur in brand
die je niet eens kon zien, uitsluitend ruiken.
En niemand vond dat hij de klok moest luiden.
Waar wij de uren en minuten telden,

bevonden zij zich eensklaps pal voor ons 
met al hun littekens als decoraties,
zoveel kleiner zelfs dan jij en ik.
Enkel dwergen, nergens helden.

Uit : De eindelozen (De Arbeiderspers, 2015)

maandag 29 augustus 2016

Leesgroepnieuws - "Gif" van Samanta Schweblin, een brug te ver?

Verslag Leesgroep woensdag 24 augustus


Vanaf haar zevende gaf haar opa, een gelauwerd graficus, haar een opleiding tot ‘kunstenaar’. Deel uitmakend van de vorming was de trein nemen zonder een ticket te betalen en een toneelstuk van Becket uitzitten zonder naar het toilet te gaan. Op haar twaalfde besloot ze om op school niet meer te praten zolang ze niets interessants te horen kreeg. Een paar jaar later begon deze Samanta Schweblin verhalen te schrijven, die door haar moeder steevast met enige afschuw werden nagelezen. Toch werd haar eerste verhalenbundel in haar vaderland en ver daarbuiten meteen met prijzen overladen. Intussen grossiert deze Argentijnse in de literaire prijzen en werd  Gif, haar eerste in het Nederlands vertaalde roman,  in Zuid-Amerika met vlag en wimpel onthaald.
Van groot enthousiasme voor Gif was op de jongste leegroepbijeenkomst echter weinig tot niks te merken, of het zou van die eenling zijn geweest die voor  het 110 pagina’s dik werkje grote waardering had. Toch hadden velen de grootste moeite gehad om zich door het verhaal te werken, anderen vertelden het boekje zo ver mogelijk weggelegd te hebben, nog niet voor de helft gelezen. Over het verhaal dat we leerden kennen via een ‘dialoog’ tussen een doodzieke moeder en een jongen, of was het de neerslag van het ijlen van een doodzieke vrouw?, was er min of meer eensgezindheid, hoewel de hoeveelheid onduidelijkheden binnen het relaas  een veelvoud was van het leuke aantal aanwezigen. Enige goedkeuring was er dan weer wel voor de snelle standpuntenwissels, de bedrieglijk eenvoudige taal die voor zoveel dreiging zorgde en de verwachtingwekkende stiltes.  Dit kon echter niet opboksen tegen de algemene teneur, ergens  zwevend tussen ‘vreemd’ en ‘niet te begrijpen’. Of Gif voor de leesgroep dan een brug te ver was? Geenszins, zo leek het. Ook nu bleek de samenkomst een aaneenschakeling van de meest verschillende uiteenzettingen en kreeg een terloops standpunt plots een andere dimensie.  Want was het die eenling niet die stelde dat de opgebouwde sfeer in een boek, minstens even belangrijk is als het geschrevene?

De volgende bijeenkomst is gepland op woensdag 9 november vanaf 19u30. Dertig dagen van Annelies Verbeke kreeg de meeste stemmen. Een veilige keuze heet dit dan. 
(ED)


maandag 30 mei 2016

Verslag leesgroepavond 25 mei 2016 - De onervarenen (Joke van Leeuwen)



Gejuich uit alle hoeken

De in Antwerpen wonende Nederlandse Joke van Leeuwen, grande dame binnen de jeugdliteratuur en grossierend in literaire en grafische prijzen, moet onderhand een en ander gewoon zijn wanneer het op geroemd worden aankomt. Toch zou het me verbaasd hebben mocht ze niet de minste blijk van verrukking hebben getoond bij het aanhoren van een dergelijke hoeveelheid lof tijdens de jongste leesgroepbijeenkomst.  Haar Onervarenen is dan ook een meer dan beklijvend boek. Dat van Leeuwen een zowel karige als poëtische stijl hanteert waarin werkelijk elk woord op zijn plaats staat, doet de rest.
Het verhaal van Odile, geklemd, tussen haar onconventionele, vrijgevochten moeder en haar rigide, aan het oude en de Enige  vastklampende echtgenoot, is er een van mislukking, macht, bedrog, tragiek, dood en verderf. Maar ook van dromen, hartstocht, trouw en zelfopoffering. Alle aanwezigen stoorden er zich overigens niet aan dat Joke van Leeuwen niet vertelt uit welke plaats haar hoofdfiguren komen en in welk oord ze precies terechtkomen. Ook nogal wat andere zaken laat deze omni- getalenteerde dame  in het midden.  “Dat zal ze gedaan hebben om haar roman een universeler perspectief te geven”, klinkt het.  Mensen, vluchtend voor kommer en kwel, die aangetrokken door een belofte op een beter leven, migreren naar een hun totaal onbekende streek, dit komt ons bekend voor. Migratie is inderdaad van alle volkeren en van alle tijden, de valkuilen daarvan ook.

Dat alles wordt beschreven in hoekige, aangrijpende beelden. Krachtige zinnen, veelal kort en gevat,  andere van ontzettende weelderigheid, af en toe doorspekt met mooie, ouderwetse woorden en uitdrukkingen (van een stommeknecht hadden er een paar gehoord, veesten en de fonoren begieten was andere koek). En het mag gezegd dat van Leeuwen in dit krachtige boek heerlijk op dreef is, met zichtbaar genoegen steeds maar nieuwe elementen aan een  menselijke catastrofe toevoegend, opgediend in de nu eens licht sardonische, dan weer eerder berustende toon die ze Odile heeft toebedeeld.  Daarom voor eens en voor altijd: De Onervarenen van Joke van Leeuwen is minstens  een bijzonder sterk boek te noemen, dat niemand onberoerd zal laten. Zeg dat de leesgroep het gezegd heeft.


Met Gifvan de Argentijnse Samanta Schweblin krijgt de leesgroep een, aldus Knack, dystopische novelle, annex  heftige, schokkende roman van glasheldere schoonheid op ons bord.  Afspraak woensdag 24 augustus om 19u30. Maar eerst die zomer. 



(ED)